กรอบรูปของเธอบนโต๊ะทำงาน บนชั้นวางหนังสือ ข้างหน้าจอคอมพิวเตอร์ ข้างหัวเตียง
ชั้นเอาเก็บไว้ในลิ้นชักหมดแล้ว
ก็แค่กันไม่ให้ฝุ่นมันเกาะ
ในช่วงเวลาที่ชั้นไม่ได้ยุ่งกับเธอเท่านั้นเอง
... ตราบใดที่ชั้นยังจำเพื่อนสมัยเรียนอนุบาลได้
ชั้นจะลืมภาพเธอ ที่สอนให้รู้จักรักได้ยังไง
ตอนนี้ชั้นมีหลายอย่างจะบอกเธอเหลือเกินที่รัก
ขอบคุณ สำหรับความรักของเธอ
ที่ทำให้ชั้นได้เรียนรู้ที่จะรัก
และในที่สุด ชั้นก็ได้รักเป็น
ในที่สุด
ที่ได้รักเธอ
สำหรับชั้นตอนนี้ รู้สึกว่า
เธอเป็นข้อสอบข้อแรกที่ยากมากมาย
กว่าจะผ่านข้อย่อยๆไปได้แต่ละข้อ ไม่ใช่ง่ายเลย
ชีวิต ที่ดำเนินอย่างเต็มไปด้วย รัก
ไม่ง่ายเลย
ไม่ง่ายเลย ...
บางครั้งอาจรู้สึกว่า ช่วงเวลานี้ไม่ใช่รัก อาจเป็นแค่เส้นใยของความผูกพันธ์
ถึงวันหนึ่งเราจะห่างกันไป เพราะความเห็นแก่ตัวขอบชั้นเอง
อยากขอบคุณเธอสำหรับทุกๆอย่าง ทั้งรอยยิ้มและคราบน้ำตา
ชั้นมีความสุขดี
แม้สักวันเธอจากไป แต่ก็ไม่เป็นไร .... ไม่เป็นไร ชั้นก็แค่เสียใจ
ถ้าหากหยุดความจริงไว้ในช่วงเวลาที่เราได้พบกัน
ช่วงเวลาที่ได้รักเธอนั้น ชั้นมีความสุขมากจริงๆ
เธอรู้สึกเหมือนชั้นไหม
คงจะเป็นเรื่องสุดวิเศษณ์
ถ้าหากได้ใช้ชีวิตในช่วงเวลาที่หยุดไว้ ตลอดไป
" ในช่วงเวลาที่รักเธอ รักแสนรัก "
ที่รัก ได้ไหม ...จนกว่าเราจะพบกันอีกครั้ง
ชั้นรู้สึกแบบนี้
เธอรู้สึกแบบนี้ไหม
เพราะชั้นอยากให้เธอรู้สึกเหมือนกันเหลือเกิน
ในช่วงเวลาที่ถูกหยุดไว้นี้ ...
อยากให้เธอรู้สึกอย่างนี้เหลือเกิน
